niedziela, 23 czerwca 2013

NAPIĘTNOWANIE

...


NAPIĘTNOWANIE

Posłuchaj mnie, nie protestuj. Ja ciebie słuchałam nieraz i brałam sobie do serca, co mówiłaś. Ty też, proszę, weź sobie do serca i zacznij mnie słuchać i proszę cię dostosuj się do tego, co mówię. Nie mów już więcej nigdy: On jest głuchy na te sprawy; ona nic nie widzi, co się dzieje, oślepła chyba.  Nie, nie mów, że to zgrabne metafory. To zwykłe wykluczenie i napiętnowanie. Nie śmiej się. Nie przesadzam. Nie chodzi tu o poprawność polityczną. Tak czuje człowiek, którego to dotyczy. Ja prawie nie słyszę i powiem ci, że dosyć mam powtarzania: słucham, słucham, słucham? Tak niewiele osób bierze pod uwagę to, że przy niedosłyszących trzeba mówić głośnio i wyraźnie. Natomiast mówienie: Jesteś zupełnie głucha na moje argumenty, jest wykluczające i bolesne. Nie mów: Tu było tak głucho. Powiedz: Było cicho. Ciągle się śmiejesz, że jestem przewrażliwiona. Ale też nie lubisz w sklepach, w domach wizerunków starego Żyda z brodą. Że niby taki Żyd przyciągnie pieniądze. Też uważasz, że to uwłaczające. A szczególnie dotkliwe, jak taki obrazek wisi obok tego drugiego Żyda. Na krzyżu.
No, widzę, że zaczynasz rozumieć. To teraz posłuchaj, jak to brzmi: Ale cyganisz. Prawda, że stereotypizuje, wyklucza?  No właśnie. Cieszę się, że zaczynasz pojmować. A więc kończymy z mówieniem: Jak idziesz ślepoto? Nie słyszysz, głuchy jesteś? Co się tak potykasz, kuternogo! 
Ale Żydów sobie powiesimy. Ja Tuwima, ty Leśmiana. A obie Woody’ego Allena!

20.06.2013r.



piątek, 21 czerwca 2013

STORCZYKI

il.Ewa Letki


STORCZYKI

         -Jakie piękne masz storczyki. Chyba z dziesięć doniczek, a wszystkie takie cudowne. Co za kwiaty! Jak ty to robisz, że tak pięknie ci się trzymają!?
         - O kochana, nie od razu były takie. Kiedy je kupowałam, podlewałam, zaglądałam. Mówiłam, rośnijcie ładnie, co z wami jest, co się dzieje, no weźcie się wreszcie do roboty, dlaczego takie marne wyniki? Codziennie koło nich chodziłam, podglądałam, sprawdzałam.                        I wyobraźcie sobie, kurczyły, się malały, zanikały. Wtedy pomyślałam, a gdyby mi ktoś tak ciągle zaglądał pod spódnicę, kontrolował, nie dawał odetchnąć? No i wycofałam się. Patrzyłam z daleka, podlewałam rzadziej. I wtedy ruszyły, zaczęły się obsypywać kwiatkami. A ja chwaliłam. Ale już dyskretnie.
         - Ja też hoduję storczyki, ale wyobraźcie sobie jeden mi się ostatnio zbiesił. A taki ładniutki skurczybyk, tygrysek. Żółty w brązowe plamki. Kwitł sobie, kwitł, aż nagle przestał, znikły kwiateczki, powiędły. Ścięłam gałązkę, to on całą parę w liście. Hej, kochany, co się dzieje, gdzie kwiateczki, puszczaj mi tu zaraz! A on mi na to, figusa. Cholerka, chyba go wykastrowałam, czy co. Ale się nie poddałam, wyniosłam na werandę, mówię, jak się nie uspokoisz i nie zaczniesz kwitnąć, to wezmę cię chłodem.
         - Jeszcze nie było takich, co by ich Syberia nie złamała.
         - No właśnie. Powiedziałam uczciwie, jak się nie poprawisz, przezimujesz na werandzie, a jak to będzie mało, przesadzam cię przed dom i tam zostawię. Zostaniesz na zawsze. Zima nie zima, jesień nie jesień. Cierp. Tak że przemyśl sobie, co wybierasz.
         - No właśnie, nie ma co się patyczkować, kto tu w końcu rządzi.
         - Ja jednak nie byłabym taka radykalna. Więcej wskórałam łagodnością i niewtrącaniem się.
         -  A ja myślę, że do każdego trzeba indywidualnie. Jednego bierze łagodność, innemu trzeba przywalić. Tak to już jest. Niestety.

4.02.2012r.

środa, 19 czerwca 2013

KACZAKI

fot. Ewa Świetlik- Amarowicz


KACZAKI

Zabawek nie pamiętam, ale za to pamiętam, jak utłukliśmy z braćmi kaczaki pływające po stawie. Jajecznica się z nich zrobiła. Takie malusieńkie kaczuszki były.
Za to króliki hodowaliśmy. A kiedy królica urodziła, podkradł się jakiś wsiowy kocur i pożarł nam te króliczki. No, tego zdzierżyć nie mogliśmy. Dla takich hodowców jak my to była prawdziwa potwarz. Złapaliśmy kocura, założyliśmy mu pętlę ze sznurka na szyję i ukamienowaliśmy. We trzech z całą pasją i wściekłością nieszczęsnych ojców. Potem zakopaliśmy go w sadzie. Ale kiedy padał deszcz zobaczyliśmy, że ziemia rozmyła grób królikożercy i on wylazł stamtąd taki zabity, a jednak  żywy. Usiadł na murku, zobaczył nas i jak szmyrgnął. Nigdy już więcej go nie widzieliśmy.
A teraz będzie przeskok czasowy o ponad sześćdziesiąt lat. W mojej chałupie miałem kotkę Ślicznotkę i kocurka Tuptusia. Kocurek się nie spisywał jako kochanek, więc Ślicznotka  gardziła nim i lekceważyła. W końcu przyprawiła mu rogi z rysiem. Ale kiedyś zobaczyłem, że wyjadła z gniazdka malusieńkie pisklaczki. O ty wiedźmo, powiedziałem, będziesz ty kiedyś miała dzieci, to już ja cię urządzę. Przez dłuższy czas jej nie było, zacząłem się nawet martwić. Wreszcie znalazłem ją na strychu pod kołdrą z czterema malutkimi rysiami, czy żbikami, w paski i bez ogonków. Już chciałem przejść do zemsty, gdy ona popatrzyła na mnie tak błagalnie z takim uczuciem, że zupełnie mnie rozmiękczyła. Hodowałem dalej te żbiki...
A w tej mojej wsi zabawek nie było. Biegałem po lasach, pływałem w jeziorze, łowiłem ryby. Ciągle w przyrodzie, od malucha. Kiedyś sąsiadka spytała matki, a nie boi się pani puszczać tego chłopaka tak samopas? Matka odpowiedziała:” Zła siekiera nie utonie”. No  i patrz, przekroczyłem osiemdziesiątkę i jeszcze mam zamiar co najmniej drugie tyle. Taka ze mnie zła siekiera. 
Kilka lat temu odwiedziłem swoją rodzinną wieś , znalazłem rodzinę, której kiedyś utłukłem kaczaki, zrekompensować chciałem. Ale tylko się śmiali.