O ROBAKACH

fot.Stanisław Czachorowski

O ROBAKACH

Można jeszcze o robakach.

Jak? Na przykład przyjaźnie.

Ja: Nie lubiłam ciem. Pamiętam panikę małych dziewczynek na koloniach, gdy wpadała taka do sali, kiedy kładłyśmy się spać i trzepotała się pod sufitem. My piszczałyśmy wyszarpując się ze skłębionych myśli o mechatych skrzydełkach i łapkach wpadających nam za koszule, albo wędrujących po twarzy. Wtedy ktoś przychodził, duży i męski najlepiej, i utłukiwał nieszczęsną. Oddychałyśmy z niepewną jeszcze ulgą, bacznie obserwując, czy następna się nie pojawi.

A teraz, gdy moje wnuczęta  wiedzą, że babcia się owadów nie boi, muszę brać taką w rękę i łagodnie wynosić za okno, żeby leciała do księżyca. To podpatrzyłam u Kazika. Jego niebanie się ciem sobie wzięłam.

Albo z obrzydzeniem o robakach można:

Wszystkie, jedna przez drugą:

Przynosimy je ze sklepów. Ohyda, dopiero od kilku lat się pokazały. Trzeba wszystko, ale to wszystko wyrzucić, mąki, zioła, bo nawet w przyprawach potrafią się gnieździć. Żadnych zapasów. Mole obrzydliwe są, nienawidzę ich. Nie wiadomo, które wstrętniejsze- spożywcze, czy ubraniowe. Kazik to mrozem je bierze. Otwiera wszystkie szafy, okna, każdy zakamarek wyczyszcza, zostawia na noc otwarte. Rozrzuca najpotworniejsze trucizny, nie ma litości dla robali. Dla mnie też, bo i ja to muszę wdychać.

A tam mole. Jak wróciłam z Kanady–to Ewa–z torby wylazł mi kanadyjski karaluch.  Nasze karaluchy to przy nich słodkie biedroneczki. I nie wiadomo, jak toto utłuc, bo twarde mają skorupy, jak pancerne.

Teraz Mira: Jedna miała dwa lata druga trzy, trzecią miałam w brzuchu. Jechałyśmy do dziadków na wieś przez Poznań. W Poznaniu mój brat z żoną w wynajętym malutkim mieszkanku. Odwiedzamy przy okazji, chcemy zostać kilka dni. Wieczorem wszystkie dzieci już pospane, ja w kuchni przygotowuję mleko na noc. Nagle patrzę, koło takiej dziwnej, drewnianej kratki przy podłodze, leży jakaś kulka, spora, ze dwa centymetry miała. Biorę do ręki, Boże, to karaluch. Nie mogłam krzyczeć, bo dzieci ledwo uśpiłam, biegnę do bratowej, otwieramy kratkę, a tam kłębowisko tych potworów. Po nieprzespanej nocy pędem do pociągu i żadnego już czulenia się z rodziną, chociaż bardzo im współczułam.

Może jeszcze coś strasznego…

Ja: Lubię wszystkie robale. Są piękne. Ale niektórych się boję. Ciągle boję się szerszeni. Tylko że jak jeden taki wleciał do dużego pokoju w domu moich dzieci, to babcia wiadomo uratuje przed zagryzieniem. Synowa z wnukami pod kołdrę w sypialni i zamknij Haniu drzwi. Idę, gaszę światło, otwieram okno i sugeruję panu szerszeniowi, żeby poleciał w noc, bo tam ładnie i miło, a u nas nudno. Co pewien czas zaglądam. Jest, buczy, lata. W końcu za którymś razem przydybałam go na podłodze. Rzuciłam na niego koc. Westchnęłam z przeprosinami, że wiesz, siła wyższa i zaczęłam zadeptywać. Trudno, jak mawia Kazik w takich sytuacjach: Do Buddy! Potem wzięłam koc i wytrzepałam za okno. Buczenie poleciało w noc.

Mira: Specjalnie tak deptałaś, żeby przeżył.

Uli opowieść: Nigdy więcej nie weszłam do tego akademika, po nocy, kiedy na mnie coś spadło. Obudziłam się nagle i poczułam na brzuchu jakiś ciężar i swędzenie. Zapaliłam światło i zobaczyłam pluskwy łażące mi po piżamie. Koszmar. Wiecie jak one wyglądają? Tak jak pluskwiaki, które można znaleźć niechcący w agreście, tylko są czarne i i mają czerwone, nabrzmiałe krwią tyłki. Cały brzuch miałam w czerwonych bąblach. Spakowałam się i przeniosłam do koleżanki w Kortowie. Nigdy nie weszłam już do tego akademika.

I jeszcze kulinarnie można o robakach:

Znowu ja: Iwonka z Anglii przyjechała z córeczką niedawno zupełnie urodzoną. Siadłyśmy rozgadane pod jabłonką. Mała raczkowała po trawie. Nagle rozległ się przeraźliwy krzyk. Co się stało?! Odwróciłam się za przerażoną, biegnącą ku dziecku matką. Maleńka Zosia siedziała uśmiechnięta od ucha do ucha. Z jej ust zwisała różowiutka, przepyszna dżdżownica.

29.01.2016r.

ROZPACZ PLACUSIA

fot.Krystyna Flis

ROZPACZ PLACUSIA

Placusiu, czemu tak płaczesz? Takie rozpaczliwe kółka miauku rozsypujesz po całym domu. Kochałeś ją, prawda Placuszku, kochałeś. Od pierwszej chwili zaprzyjaźniliście się ze sobą. Byłeś rudym śmiesznym kłębuszkiem, gdy was przyniosłam. Jacek zaczął ganiać po mieszkaniu, wszystko sprawdzać, a ty od razu do Zuzi, do tulenia się, zabawy. Ona nie miała nigdy dzieci, stałeś się jej  zastępczym synkiem. Nie rozstawaliście się, zawsze razem. Ganianina po domu z braciszkiem, zrzucanie figurek z półki, wędrówki po firankach, ale co chwila musiałeś sprawdzać, gdzie Zuzia. Och, tak kochałeś ją. Romansu nie mogło być między wami, ty wykastrowany, ona wysterylizowana, ale miłość była. Wzruszająca.

Chodź do mnie na kolana, poprzytulam cię. Masz taką smutną minkę. Boże, jak ty schudłeś! Prawie nic nie jesz, kocie. Bardzo to przeżywasz, prawda? Ona była już naprawdę stara. Ta babuleńka miała ze dwadzieścia lat. Ty też nie młodzieniaszek. Dwanaście lat jak na takiego futrzaka to zupełnie przyzwoity wiek. Jacek, patrz, zupełnie nieźle się trzyma, prawie nie zauważył nieobecności Zuzi. A ty tak cierpisz.

Nie zapomnę nigdy dnia, w którym odeszła. Od kilku dni się pokładała, już nie jadła, widać było, że jest bardzo słaba. Siedziałeś przy niej, patrzyłeś, aż umarła. Owinęłam ją w biały całun, włożyłam do pudełka po butach i wystawiłam na taras. Było ciemno i zimno. Nie miałam siły wychodzić już tego dnia, żeby ją zakopać. Wtedy tak rozdzierająco zacząłeś miauczeć. Nie mogłam wytrzymać. Bałam się, że jak cię wypuszczę, to rozszarpiesz pudełko, czy co. Ale gdy otworzyłam drzwi, podbiegłeś do niego, polizałeś wieko, miauknąłeś i wróciłeś do domu.

Chociaż teraz nadal przeżywasz tak boleśnie  żałobę. Chodzisz i płaczesz. Nawet jak przyniesiono nam nową kotkę. Przywitałeś się z nią, popatrzyłeś i odszedłeś. Może też się z nią kiedyś zaprzyjaźnisz. Śpisz kociaczku, uspokoiłeś się na trochę. To przejdzie, z czasem zapomnisz, nie będziesz tak cierpiał.

2.02.2016r.

TRUDNO

TRUDNO

TRUDNO

            Ucieszyła się, gdy usłyszała charakterystyczne pukanie ślicznej sąsiadki z dołu. Nieczęsto wpadała, ale jak już się pojawiała, to wieczór nigdy nie był stracony. Ta mała jest tak niezwykła, pełna temperamentu, inteligentna, urocza. Wiktoria lubiła, gdy dziewczyna siadała  na krześle z podkurczonymi nogami i paplała o wydarzeniach ze swego życia. Teraz mieszkała na stancji piętro niżej, studiowała wychowanie artystyczne i rzeczywiście była bardzo artystyczną artystką. Dawno się nie widziały, a tu nudne lepienie wigilijnych pierogów przed nią, więc taka gadanina sympatycznej  dziewczyny pięknie urozmaici czas.

            Wycmoktały się na powitanie, Nina usiadła rytualnie i usłyszawszy, co tam u ciebie, rozpoczęła monolog. O najnowszych grafikach, pomysłach ceramicznych, o zakładanym zespole muzycznym, w którym postanowiła podgrywać na bębenku i okarynie. Nagłym wypadzie na festiwal filmowy i kogo tam nie poznała. Ho, ho, ho! No nic dziwnego, że wszyscy do niej lgną, myślała Wiktoria, jest śliczna w tej burzy czerwonych loczków, w fantazyjnych ubraniach,  z tak interesującą osobowością.

            Zagniatała ciasto z energią

– A  jak tam twoje serce, już się jakoś uporządkowało? – spytała.

Podniosła głowę zdziwiona nagłą ciszą. Nina siedziała z zamkniętymi powiekami spod których płynęły strumienie łez.

– Co się stało, malutka?

– Ona powiedziała, że nie zniesie więcej tej szarpaniny ze mną, że już nie chce mnie znać.

Wiktoria zaczęła sobie przypominać, że pół roku temu Nina opowiedziała jej o swojej nieszczęśliwej miłości do dalekiej Anety. Pokazywała jej zdjęcia, rzeczywiście piękna kobieta, choć niezwykle męska. Przypominająca te drag queen, malowane tak zmysłowo przez Beatę. Można zaszaleć za taką niezależnie od płci. A tu te łzy, więc nic im nie wyszło.

No, nie wychodziło, a może inaczej nie umiały. Może musiały tak się szarpać, żeby było mocno i wyraziście. Pisać do siebie płomienne mejle, żeby nagle się obrazić za jedno słowo. Bo spotykały się rzadko mieszkając na dwóch krańcach kraju.

Wiktoria patrzyła na drobną twarzyczkę dziewczyny, która przed chwilą z taką siłą opowiadała o swoich artystycznych i towarzyskich sukcesach. Teraz była małą rozchlipaną dziewczynką, bo nie kocha, albo nie tak kocha ją ta, która jest całym światem. Co miała jej powiedzieć? Rozumiała ją, piekielnie rozumiała. Wiedziała, że miłość jest głupia, jest szaleństwem i bólem. Śmiesznie i banalnie wygląda to tylko z boku, albo gdy już minie. Ale jak się jest w środku tajfunu? Wtedy  nie można nic. Tylko dalej popełniać błędy. Dalej cierpieć, miotać się.

Są takie istoty, które w sobie się zamkną i milkną zatapiając się w cierpieniu, ale ona i ona, tak Wiktoria też, kiedy kocha to do szaleństwa. Musi być krzyk, wołanie, żądanie, potem poczucie odrzucenia, wściekłość i upokorzenie. Jak ta druga osoba trochę mniej, albo w ogóle.

Wiktoria była w trakcie rozwodu, gdy zobaczyła go na jakimś wernisażu. Kilka zdawkowych słów z kieliszkiem białego wina przed abstrakcyjnymi mazochami młodego twórcy i oto obolałe serce kobiety po przejściach zupełnie oszalało. Zdobyć adres mejlowy znanego architekta nie było trudno, a potem od życzeń imieninowych po płomienne wyznania miłosne, które wypisywała nocami. Ona, pięćdziesięciopięcioletnia samotna do szpiku kości, zwariowała z miłości. On, mimo atrakcyjnego zawodu i zupełnie niezłej jak na sześćdziesięciolatka aparycji, raczej bawidamkiem nie bywał. Nie to że nie podobały mu się młode babeczki, jak mawiał. Ale raczej w wyobraźni je przelatywał, nie w rzeczywistości. Poślubioną trzydzieści lat temu małżonkę kochał, szanował i wiernym być zamierzał. A tu jakaś kobieta przypadkiem poznana z takim szaleństwem miłosnym. Chciał to natychmiast przerwać, Wiktoria chciała tym bardziej to przerwać, tylko że nie wychodziło. Ani jemu, ani jej. Zawsze po kilku płomiennych mejlach odzywał się jednak, najczęściej z surowym napomnieniem, że niech się opanuje. A ona nie mogła.

Tak jak nie może ta mała, zasmarkana Nina.

– Napisałam jej, nie znoszę, kiedy tak rzucasz nagle słuchawką, a ona na to: Trudno. Trudno mi powiedziała. Co miała na myśli? Kompletnie chce zerwać, czy daje mi jeszcze szansę? Co ona myśli – rozdrapywała. Analizowała każde westchnienie, gest, milczenie.

Trudno? Myślała Wiktoria, trudno i jej napisał, gdy ona do niego, że bez kontaktu z nim oszaleje. Trudno, nic na to nie poradzę. Obiecał, że jeszcze się kiedyś odezwie, ale muszą zrobić sobie przerwę kilkumiesięczną. Ciągle nie może się z tego otrząsnąć. Cierpi, płacze po nocach, a w dzień udaje przed światem, że jest taką szczęśliwą, odnowioną singielką.

– Bo pani jest taka mądra, wszystko wie, tyle przeżyła. Co mam robić, niech mi pani powie.

Pierogi pięknie wyrzeźbione wprawnymi palcami Wiktorii, można już włożyć do zamrażalnika. W Wigilię, zanim przyjdą córki, wrzuci tylko do gorącej wody. Popatrzyła w wyczekujące spojrzenie Niny.

–Nie narzucaj się tak, zrób przerwę w kontaktach – powiedziała do niej i do siebie. – Czasem tak trzeba. Trudno.

2.01.2016r.